اندازهگیری تابش خورشید در طول موج ۱۰٫۷ سانتیمتر، یکی از قدیمیترین و مهمترین روشهای پایش فعالیت خورشیدی است. این تابش که در محدودهی امواج مایکروویو قرار دارد، از سال ۱۹۴۷ بهطور پیوسته در کانادا ثبت میشود و امروزه بهعنوان شاخصی استاندارد در فیزیک خورشیدی و علوم جو بالایی زمین شناخته میشود. آنچه به نام شار ۱۰٫۷ سانتیمتری خورشید یا F10.7 شناخته میشود، در واقع توان تابش خورشید در فرکانس ۲.۸ گیگاهرتز است که بر حسب واحد Solar Flux Unit (sfu) اندازهگیری میشود. این واحد برابر است با ۱۰⁻²² وات بر مترمربع بر هرتز، و نشان میدهد چه میزان انرژی از خورشید در هر هرتز پهنای باند به سطح زمین میرسد.
ریشهی تاریخی این شاخص به سالهای پس از جنگ جهانی دوم بازمیگردد. در آن دوران، ارتباطات رادیویی بینالمللی برای نخستین بار اهمیت حیاتی پیدا کرده بود و دانشمندان متوجه شدند که عملکرد سامانههای رادیویی بهطور مستقیم تحت تأثیر وضعیت خورشید قرار دارد. در نتیجه، در رصدخانهی پنتیکتون در ایالت بریتیش کلمبیای کانادا، گروهی از پژوهشگران ادارهی هواشناسی به سرپرستی «جان ایوانز» دستگاهی ساختند تا تابش رادیویی خورشید را در یک طول موج خاص ثبت کند. انتخاب طول موج ۱۰٫۷ سانتیمتر تصادفی نبود؛ این محدوده از جو زمین بهراحتی عبور میکند و در عین حال، تابش خورشید در آن شدت مناسبی دارد. هدف از این کار، در ابتدا بررسی تغییرات شرایط یونوسفر و پیشبینی اختلالهای رادیویی بود، اما بهتدریج مشخص شد که این اندازهگیری میتواند شاخصی پایدار از فعالیت کلی خورشید نیز باشد.
اندازهگیریهای روزانهی F10.7 از آن زمان تاکنون بدون وقفه ادامه یافته است. ایستگاه پنتیکتون سه بار در روز مقدار تابش خورشید را ثبت میکند (در ساعتهای ۱۷، ۲۰ و ۲۳ به وقت جهانی)، و سپس میانگین آن بهعنوان مقدار روزانه منتشر میشود. در این رصدها از آنتن سهموی (Parabolic Dish) استفاده میشود که سیگنال رادیویی خورشید را متمرکز و تقویت میکند. سیستم گیرنده بهگونهای طراحی شده که بتواند تغییرات کوچک در شدت تابش را با دقت بالا اندازه بگیرد.
اهمیت F10.7 در آن است که این شاخص رابطهی نزدیکی با فعالیتهای مغناطیسی خورشید دارد. بیشتر این تابش از مناطق فعال و لکههای خورشیدی ساطع میشود، جایی که میدانهای مغناطیسی قوی باعث شتابگیری ذرات باردار میشوند. زمانی که تعداد لکههای خورشیدی افزایش مییابد، تابش در این طول موج نیز زیاد میشود. در نتیجه، میتوان گفت که F10.7 و تعداد لکههای خورشیدی دو نمود متفاوت از یک پدیدهی واحدند — یعنی فعالیت مغناطیسی خورشید. با این حال، مزیت F10.7 نسبت به شمارش لکهها این است که وابسته به دید ناظر یا کیفیت تصاویر نیست و بهصورت کمی و دقیق اندازهگیری میشود.
طول موج ۱۰٫۷ سانتیمتر معادل فرکانس ۲.۸ گیگاهرتز است، یعنی در محدودهای از طیف الکترومغناطیسی که میان امواج رادیویی و مادون قرمز قرار دارد. تابش خورشید در این فرکانس از دو سازوکار اصلی ناشی میشود: نخست، تابش حرارتی (bremsstrahlung) از پلاسمای داغ تاج خورشیدی، و دوم، تابش ژیروسینکروترون از الکترونهای پرانرژی که در میدانهای مغناطیسی مناطق فعال در حال چرخشاند. همین ترکیب سبب میشود که F10.7 نهتنها به فعالیت لکهها بلکه به وضعیت کلی تاج خورشید نیز حساس باشد.
مقدار این شاخص در طول زمان تغییر میکند و تابعی از دو عامل اصلی است: فعالیت خورشید و فاصلهی زمین تا خورشید. تغییرات فاصلهی زمین در مدار بیضویاش تنها چند درصد بر مقدار F10.7 اثر میگذارد، اما نوسانهای ناشی از چرخهی خورشیدی بسیار بزرگتر است. در دورههای کمینهی خورشیدی، مقدار معمولی شار حدود ۶۵ تا ۷۰ sfu است، در حالی که در دورههای بیشینه ممکن است تا بیش از ۳۰۰ sfu افزایش یابد. در زمان بروز شرارههای شدید، این مقدار حتی به بیش از ۵۰۰ sfu نیز میرسد.
دادههای F10.7 کاربردهای گستردهای در علوم فضا و زمین دارند. یکی از مهمترین کاربردهای آن، مدلسازی جو بالایی زمین است. در ارتفاعهای ۲۰۰ تا ۸۰۰ کیلومتر، چگالی جو بهشدت به میزان تابش فرابنفش و EUV خورشید وابسته است. چون اندازهگیری مستقیم EUV دشوار است، از F10.7 بهعنوان شاخص جایگزین استفاده میشود تا مدلها بتوانند دما، فشار و چگالی ترموسفر را پیشبینی کنند. این اطلاعات برای محاسبهی مقاومت هوایی ماهوارهها و پیشبینی کاهش مدار آنها بسیار حیاتی است. همچنین در ارتباطات رادیویی دوربرد، وضعیت یونوسفر — که بستگی زیادی به تابش خورشید دارد — با کمک شاخص F10.7 ارزیابی میشود. در نتیجه، این شاخص یکی از ورودیهای اساسی در مدلهای پیشبینی آبوهوای فضایی به شمار میرود.
از دیدگاه علمی، دادههای پیوستهی بیش از هفتاد سالهی F10.7 منبعی بینظیر برای بررسی چرخههای خورشیدی است. هر چرخهی خورشیدی حدود یازده سال طول میکشد و شامل دورههای کمینه و بیشینهی فعالیت است. نمودار تغییرات F10.7 با دقت بالایی این چرخهها را بازتاب میدهد و حتی در مقایسه با شمارش لکههای خورشیدی، رفتار نرمتر و قابل اعتمادتری دارد. از آنجا که لکهها تنها روی بخشی از خورشید دیده میشوند و گاه نواحی فعال بدون لکه نیز تابش زیادی تولید میکنند، F10.7 شاخصی جامعتر از کل تابش زمینهای و فعالیت مغناطیسی خورشید محسوب میشود.
در سالهای اخیر، با وجود پیشرفتهای ماهوارهای و سنجش مستقیم طیف فرابنفش، شاخص F10.7 همچنان یکی از معیارهای اصلی و سادهتر برای استفاده در مدلهای جهانی است. ویژگی ممتاز آن، پایداری و یکنواختی دادهها در طول چند دهه است؛ زیرا تجهیزات اندازهگیری تقریباً بدون تغییر باقی ماندهاند و در نتیجه، خطاهای ناشی از اختلاف ابزارها به حداقل رسیده است. این یکنواختی باعث شده که F10.7 بهعنوان مرجع بسیاری از شاخصهای جدیدتر مورد استفاده قرار گیرد.
از منظر فنی، سیستم اندازهگیری از آنتن سهموی با گیرندهی حساس تشکیل شده است. آنتن پرتو خورشید را متمرکز کرده و تابش دریافتی در فرکانس ۲.۸ گیگاهرتز را به گیرنده منتقل میکند. پس از تقویت و فیلتر سیگنال، توان دریافتی بهصورت دیجیتال ثبت میشود. برای کاهش نویز، اندازهگیریها معمولاً در زمانهایی انجام میشود که خورشید در ارتفاع مناسب و جو نسبتاً پایدار است. در نهایت، میانگین سه اندازهگیری روزانه بهعنوان مقدار رسمی آن روز منتشر میشود.
در جمعبندی میتوان گفت شاخص ۱۰٫۷ سانتیمتری خورشید یکی از دقیقترین و ماندگارترین سنجههای فعالیت خورشید است که طی بیش از هفت دهه رصد مداوم، جایگاهی ویژه در فیزیک فضا و هواشناسی خورشیدی پیدا کرده است. این شاخص نهتنها پیوندی میان اخترفیزیک خورشید و فناوریهای زمینی ایجاد کرده، بلکه درک ما از چگونگی تأثیر خورشید بر محیط پیرامون زمین را عمیقتر کرده است. در عصری که ارتباطات، ناوبری ماهوارهای و مطالعات اقلیم فضایی اهمیت فزایندهای یافتهاند، دادههای F10.7 همچنان بهعنوان یکی از ستونهای اصلی شناخت رفتار خورشید باقی ماندهاند.